من با عشق آشنا شدم

و چه کسی این چنین آشنا شده است ؟

          هنگامی دستم را دراز کردم

                       که دستی نبود.

                             هنگامی لب به زمزمه گشودم ،

                                         که مخاطبی نداشتم.

                                              و هنگامی تشنه ی آتش شدم ،

                                                           که در برابرم دریا بود و دریا و دریا...!

« دکتر علی شریعتی »

دفتر های سبز ، ص (۴۳)

پ.ن: سلام...بعد از چند روز نبودن باز هم اومدم...البته با سرماخوردگی شدید!

خیلی برام جالبه...این وبلاگ چه روزایی رو برای من رقم زده تا حالا...خاطرات خوب و بد...نمی دونم خوبیش زیاد بوده یا بدیش...باهاش دوستای زیادی پیدا کردم......من عاشق وبلاگم هستم...

یکی بهم گفت با تنهایی چه جوری سر میکنی؟جوابشو دادم...اما باز هم میگم.اینجا می گم.از تنهایی میترسم...چون تمام لحظه ها تنها بودم! در کنار بهترین دوستانم هم تنها بودم.بهترین ساعتها رو که با دوستم یا دوستانم داشتم رو یادم نمی ره.اما همیشه تنها بودم! من دوستام رو به خاطره خودشون دوست دارم.نه به خاطر هر مسئله ی دیگه ای! وجودشون برام محترمه...شاید همین هم باشه که دوستانی دارم که سالهای زیادی که باهاشون هستم و هیچ وقت ترکم نکردن.همین جا ازشون تشکر می کنم! اما بعضی از آدما هستن که به خاطر قیافه با بقیه دوست میشن...! نمی دونم چرا دارم این ها رو می نویسم.شاید از تنهایی...شاید از بدی روزگار...شایدم از فاصله است که باعث دوری آدما و تیره شدن دوستی ها میشه!!! لعنت به این فاصله!

بسه زیاد حرف زدم...خدا خودش حال منو میدونه...نه کسی دیگه ای...از کسی توقع ندارم...از هیچ کس...احساساتی بودنم باعث تمام مشکلاتم هستش...شاید تنهایی حق منه...همون حقی که خدا به همه داد اما به من؟؟؟!!! بسه....موفق باشید...حق نگهدار همتون...